Hallo allemaal,
Hier dan het verhaal van Brit. Vanaf het moment dat haar foto op de site stond waren we helemaal verliefd. Wekelijks kwamen we even een knuffel bij haar halen en zo zagen we ook dat ze het, samen met haar broertjes en zusjes, heel goed deed (een enkele darminfectie daarge-laten). Op 9 juli 2004 hebben we haar opgehaald. Toen liet Brit al zien een echte meid te zijn die absoluut niet over zich laat lopen. Als mevrouw iets wil dan geeft ze dat duidelijk aan. Eenmaal thuisge-komen verdween ze onder de bank om van daaruit de rest van de dieren te observeren (katten Ome Joop en Joris en hond Mellow).
Nou, ik kan vertellen, ze was aardig snel gewend. Ik heb haar 's avonds bij Ome Joop en Joris gelegd die op de stoel lagen te slapen en de heren vonden het eigenlijk wel prima. Mellow vond ze nog een beetje eng want die was wel erg groot, maar ook daar was ze binnen een dag overheen want Mellow heeft een heerlijk zachte vacht waar je (inclusief smakgeluidjes) heerlijk bij kunt melktrappelen om ver-volgens tussen haar poten in slaap te vallen. En Mellow vindt het allemaal goed. Ome Joop (bijna 16) heeft vanaf het begin goed duidelijk gemaakt dat hij de baas is in huis en dat vooral wenst te blijven dus dat was snel klaar. Joris (bijna 12) begon met Brit aan z'n tweede jeugd, want zo'n kleine weet heel goed wat spelen is. Dus krijgertje spelen tot aan zolder en weer terug om vervolgens te gaan rollebollen in de kamer is bij ons in huis dagelijkse kost. In haar eentje spelen kan ze ook goed, lekker je nagels scherpen aan de stoelen, in de gordijnen klimmen en die met rail en al naar beneden trekken, achter alle propjes, balletjes, muisjes, papiertjes, stokjes, touwtjes etc. aan zitten en heerlijk lopen stuiteren. Haar bijnaam is niet voor niets stuiterballetje.
Brit heeft ook zo haar gewoontes gekregen. Lekker rustig slapen doet ze bij Ome Joop in de hangmat aan de radiator, voor een wasbeurt gaat ze naar Joris (ontaardt vaak ook weer in een stoeipartij) en moederliefde haalt ze bij Mellow. O ja, af en toe krijgen wij ook nog een knuffel van haar. Als mevrouw naar buiten wil of honger heeft gaat ze heel hard zitten schreeuwen in de keuken. Dat schreeuwen deed ze ook dag en nacht toen ze krols werd. Zelfs Joris (al jaren gecastreerd) liet het niet onberoerd. Dus snel aan de poezenpil en gisteren is ze gesteriliseerd. Vanochtend wilde mevrouw alweer naar buiten en zat ze alweer te eten dus dat is gelukkig allemaal goed gegaan.
Om een lang verhaal kort te maken: wij zijn nog steeds helemaal blij met haar en kunnen nog dagelijks verliefd naar haar zitten kijken.
Groeten van Ben en Mieke en uiteraard de poezengroetjes van Brit!
