Hallo allemaal,
Hier even een berichtje van Mauro en mijn broer Fons,
We wonen hier nu bijna vier weken bij Han en Tine en ik kan jullie vertellen dat Fons en ik hier de rest van ons leven willen blijven wonen, want we vinden allebei ons nieuwe baasje en vrouwtje helemaal te gek, Fons ging als eerste voor de bijl en ik ben een beetje een kat uit de boom kijker, ik als tweede, de keuken is hier geweldig en we laten het ons dan ook goed smaken, we kunnen hier heerlijk spelen en vermaken ons opperbest. Alle vertrekken van het huis hebben Fons en ik al veroverd en hebben samen besloten dit is ons huis. We wonen hier met nog een poes, ze heet Sanne en is een wat oudere dame van 13 jaar, af en toe blaast ze soms naar ons, maar ze meent het niet echt kwaad dat hadden Fons en ik al snel door. .Ze zit ons altijd te bekijk-en als Fons en ik aan het spelen en rennen zijn en volgens mij vindt ze dat wel leuk. Soms speelt Sanne ook met een muis, nou de eerste keer dat ze dat deed zaten Fons en ik stom verbaasd te kijken, we vonden het te gek hoe ze dat deed en volgens ons vindt ze het met Fons en mij eigenlijk heel gezellig. Nou het vrouwtje ook hoor, want ik hoor haar vaak zeggen dat zij en het baasje zo van ons genieten en we zo lief zijn.
Hier even in vogeltjesvlucht hoe het met ons twee is gegaan in het begin, het afscheid nemen van al die lieve zorgmoeders en al onze broertjes en zusjes waar we zo heerlijk mee hebben gespeeld viel Fons en mij best wel even zwaar. We moesten in zo'n reis ding wat we helemaal niet leuk vonden en dan een heel stuk verplaatsen in wat mensen een auto noemen. We hadden geen idee waar we in terecht waren gekomen en waren dan ook behoorlijk onder de indruk toen we voor onze begrippen na een lange tijd (stel je zelf maar eens voor als je bang bent voor het onbekende) wat gaat komen, dat ding eindelijk tot stilstand kwam. We kwamen in een grote ruimte dat heet een huis, die mand werd neergezet en het deurtje ging open, ik zelf smeerde hem meteen onder iets groots waar je allerlei spullen in kunt stoppen en mijn broer Fons kroop weg onder iets, waar je (maar dat wist ik toen nog niet ) heerlijk op kunt liggen. Daar hebben we een tijd ge-zeten tot onze nieuwe baasje en vrouwtje, Fons en mij daar al bib-berend onder vandaan haalde. Het nieuwe vrouwtje gaf Fons en mij al pratend en ons maar vertellend dat we niet bang hoefde te zijn, ons beiden heerlijk eten en toen pas merkte wij hoeveel honger wij had-den gekregen en lieten het ons toen toch maar goed smaken. Fons en ik waren afgedraaid van alle nieuwe dingen en toen het nieuwe vrouw-tje ons een lekker warm slaapplaatsje gaf, toen heb ik Fons nog even getroost en zijn koppie gewassen en vielen we samen als een blok in slaap.
Dat was het begin, nu Fons en ik hier op terug kijken kunnen we ons die angst van toen bijna niet meer voorstellen we banjeren heerlijk door het huis en we laten ons, jaah ik ook, graag even knuffelen door ons vrouwtje en baasje, al zullen Fons en ik de moeders van Stichting Jasmijn nooit helemaal vergeten, want anders hadden Fons en ik niet meer bestaan en hadden we nooit zo heerlijk kunnen spelen en stoeien als wat we nu dagelijks doen. Ons vrouwtje zei dat ze bij het bericht-je van Fons en mij, nog wat fotootjes zou doen, dan kunnen jullie zien dat we al een stuk gegroeid zijn.
Lieve groetjes van Fons en Mauro
Harderwijk
