Hallo kattenliefhebbers,
Hier lezen jullie het bijzondere verhaal van onze poes Manu:
Zo een 3 jaar terug, vonden wij een kitten in onze schuur. Het was winter. De dag erop zat er een 2e kitten. Tegen de kou hebben wij de beestjes in een grote kooi in de schuur gezet, zodat de moeder er bij zou kunnen. En ja, daar kwam moeders met muisjes voor de kittens. Toen het nog kouder werd, hebben we de kittens binnen gezet met de kooi. Ook moeder (Manu) waagde het binnen te sluipen om haar kit-tens te zien.
Omdat sterilisatie van zwerfpoezen wenselijk is, leenden we een vangkooi om Manu te vangen. Het werkte... Manu liep in de kooi. Echter, een kat in het nauw maakt vreemde sprongen. Ze werd hele-maal gek toen ze opgesloten zat en vloog ons aan. Inmiddels hadden we al contact met Stichting Jasmijn. Zij gaven advies omtrent de kit-tens. Gelukkig waren ze ook bereid Manu op te vangen, want het was geen doen haar opgesloten in de kooi te laten.
Wekelijks kwamen we Manu opzoeken. Bij Stichting Jasmijn ging Manu vooruit. Ze viel steeds minder aan, wende aan aaien (al moest het de eerste tijd via een stokje en met handschoenen). Het contact met ander katten vond ze heerlijk. Na bijna een jaar was het zover, we konden Manu mee naar huis nemen. (De kittens hadden we kunnen plaatsen bij anderen). Ook nu nog ging Manu vooruit. Er was veel geduld, tijd, liefde, aandacht, doorzettingsvermogen en hulp van Stichting Jasmijn voor nodig, maar Manu is een andere poes ge-worden.
Nu, 3 jaar na onze eerste kennismaking, is Manu erg aanhankelijk. Ze loopt constant achter ons aan, wil zoveel mogelijk geaaid worden. Liefst liggend op haar rug tegen ons aan. Ze 'praat' tegen ons, spint van 's ochtends tot 's avonds. Ook vreemden mogen haar aaien, al is ze daartegen iets gereserveerder. Spelen en aandacht vindt ze fan-tastisch. Twee weken terug gingen we een spannende fase in met haar. Het werd tijd dat ze naar buiten mocht. We waren ons bewust dat ze zou kunnen schrikken en niet meer terug zou komen (ze is nog wel wat meer schrikkerig dan de gemiddelde huiskat), of dat ze voor vrijheid zou kiezen. Maar gelukkig geniet ze volop van het buiten zijn en komt bij ons terug.
Laat nooit iemand zeggen dat een echte wilde poes niet tam te krijgen is. Met veel geduld en liefde is alles mogelijk! Manu is het levende bewijs. En neem van ons aan... de inspanningen zijn het meer dan waard!!!
Met vriendelijke groet,
Dennis en Miranda van der Salm
