Op zoek naar een kattenvriendje (m/v) voor bij ons in huis gingen wij langs bij het dierenasiel in Utrecht. Ons vriendje kwamen we daar niet direct tegen, maar wel zagen we een boek op de balie liggen van Stichting Jasmijn, met foto's van alle katten die een huis zochten. We hebben meteen gebeld en we konden eigenlijk gelijk langskomen. We werden hartelijk ontvangen en kregen een rondleiding langs alle katten van Stichting Jasmijn. Bij elk dier hoorde een verhaal en een karakterbeschrijving. Natuurlijk kwamen we ook vanalles te weten over de mensen, de ideeën en het hart voor de dieren van Stichting Jasmijn.
Al luisterend liepen we achter elkaar het kleine gebouwtje in waar op dat moment een aantal kittens verbleven. In het achterste verblijf zat een zwart, klein, pluizig en ontzettend schattig katertje ons met grote - toen nog blauwe - ogen heel nieuwsgierig aan te kijken. Hij was niet bang voor ons, maar een beetje spannend is het natuurlijk wel als onbekenden opeens je hokje open doen. Aaien vond hij goed, en spinnen kon hij heel hard, maar voor de zekerheid bleef hij nog wel in z'n mandje zitten. Dit was ons nieuwe vriendje. Geen twijfel over mogelijk.
We mochten zo vaak langskomen als we wilden (op afspraak), en een keer hebben we daar een uur gezeten om met hem te spelen. Hij werd steeds brutaler, en op een gegeven moment klom hij zelf het hok in en uit. Hij was nu helemaal niet meer bang. We mochten Tibbe niet meteen meenemen, dit in verband met de ent-reactie an de verzorgers wilden dat zelf in de gaten houden. Erg jammer voor ons, want het liefste hadden we deze lieverd direct meegenomen, maar het laat wel zien hoe zorgzaam Stichting Jasmijn met de katten omgaat.
En toen konden we hem eindelijk ophalen! Met een hoop goede raad, kittenpakketjes en wat van zijn eigen kattegrit ging hij mee in de auto. Eenmaal thuis sprong hij snel uit het reismandje en kroop onder mijn jas weg. Wij zelf waren dus toch al iets vertrouwder dan zo'n vreemde kamer! Zoals het een kat betaamt in een nieuwe omgeving heeft hij een dag achter de kachel gezeten, en is toen langzaam, sluipend langs de muren de kamer gaan ontdekken. Omdat hij in het bos is geboren, kon het zijn dat hij wat angstiger zou reageren dan een ander kitten, maar daar hebben we niet veel van gemerkt. Mensen heeft hij nooit eng gevonden, lang leve de 'knuffeltherapie' van Stichting Jasmijn! Op een drukke verjaardag ging hij in het midden van de kamer zitten spelen in plaats van weg te kruipen onder het bed!
Tibbe houdt ervan om bij je te zijn, hij loopt vaak achter ons aan. Als we de trap opkomen staat hij bovenaan te wachten om kopjes tegen je gezicht te geven. Hij is gek op aandacht en knuffelen, en vooral als je hem kopjes geeft. Ook rent en speelt hij graag, hij heeft geleerd te apporteren (maar doet dat alleen als het hem zo uit komt), en kan heel hoog springen. Wij zijn hartstikke blij met Tibbe en konden hem gelijk al niet meer missen!
